سبو بشکست ، ساقی ! همتی از غصه می میریم
                                          شکسته تیله ها را بر لبم کش تا سحر گردد
                                                در میخانه را قفلی بزن ترسم که ولگردی
                                                      ز درد آتشین زخم خبر گردد
                                                                                  خبر گردد
                                 به پیراهن بپوشان روزن میخانه را ساقی
                                       که چشم هرزه گردان هم نبیند ماجرایم را
                                           به خویشم اعتباری نیست ، گیسو را ببر ساقی
                                                 و با آن کوششی کن تا ببندی دست و پایم را
                                            ز خون سینه ام ، ساقی ! بکش نقش زنی بی سر 
                                       به روی آن خم خالی که پای آنستون مانده
                                 به زیر طرح آن بنویس با یک خط ناخوانا
                                 به راه دشمنی مانده ز راه دوستی رانده
                                 و دندانهای من سوراخ کن با مته ی چشمت 
                                 نخی بر آن بکش ، وردی بخوان آویز بر سینه 
                                 که گر آزاده ای پرسید روزی : پس چه شد شاعر
                                 نگوید : مرد از حسرت بگوید : مرد از کینه